บทที่ 505

อลาริคก้าวเข้าสู่ห้องพักส่วนตัวอย่างเงียบเชียบ

ห้องนั้นสลัว เป็นระเบียบ—ไร้ร่องรอยการสัมผัส

เจเดนไม่ได้อยู่ที่นั่น

เขาหยุดนิ่งที่กรอบประตูครู่หนึ่ง เงี่ยหูฟัง ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคำตอบคืออะไร แล้วจึงหันกายมุ่งหน้าไปยังห้องของเด็กทารก

ประตูเปิดออกโดยไร้เสียง

แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูง อาบไล้...